( بیانی از حضرت عبدالبهاء)
" جميع کائنات مرتبه يا مرحله بلوغی مخصوص دارند . بلوغ شجر در وقتی است که ثمر ظاهر شود ... حيوان نيز مرحله رشد و کمالی دارد و در عالم بشر، بلوغ در وقتی است که عقل و درايت انسان به اعظم درجه رشد و قوّت رسد ... بر همين منوال حيات اجتماعی عالم انسان نيز مراحل و مراتبی دارد . در وقتی در مرحله طفوليّت بود و در وقت ديگر در عنفوان شباب امّا حال به مرحله بلوغ موعود رسيده آثارش از جميع جهات نمودار است ... آنچه در مراحل بدوی و محدود گذشته بشر نيازمندي های نوع انسان را برطرف می ساخت از عهده حوائج دوره تجدّد و بلوغ برنيايد؛ زيرا انسان ديگر از آن مراحل بدوی محدود گذشته است و بايد امروز به فضائل و قوائی جديد فائز گردد و احکامی جديد و استعدادی جديد يابد . انسان در اين زمان به مواهب و فيوضات جديدی مخصّص گشته است و ديگر آن مواهب و فيوضاتی که در ايّام صباوت داشت هر چند در وقت خود کافی و وافی بود امروز از تکافوی حوائج مرحله بلوغش عاجز است ". (ترجمه)
نظم جهانى بهائى ص98